Sıkılmak yalnız insana mı mahsustur?

Fok balığı sıkılır mı mesela?

Varsa yoksa top çevirirsin, değil mi?

Hayat güzel sana.

Hayat güzel sana, çünkü sen hayatının kıymetini biliyorsun.

Her gün yeni bir katil balina veya katil avcıdan kaçıyorsun.

Ve yaşadığın  her gün için rabbime şükrediyorsun.

Benim rabbime.

Çünkü benim dinim seni adamdan saymıyor.

Senin rabbin yok, sen boşuna dua ediyorsun.

Sen, biz seni sirklerde oynatalım, götüne bıçak sokup yağını çıkaralım diye yaradılmışsın.

Kusura bakma.

Bu arada fok ticaretiyle uğraşan kaç Türk vardır şu dünyada?

Yoktur bence.

Sirke giden de yoktur.

Peki sıkıntı nedir ve ne zaman oluşur?

Sıkıntının değişik çeşitleri vardır, en yaygın olanı da klasik sıkıntıdır.

Klasik sıkıntı, gün içinde nöbetler halinde  seyredebilirken gerekli önlemler alınmazsa bütün bir gün veya bütün bir hafta da sürebilir.

Bir klasik sıkıntı atağı, genelde ne istediğimizi ve ne yaptığımızı bilemediğimiz, ayrıca hayata devam etme amacımızı sorguladığımız zamanlarda vukuu bulur. Çok sinsidir. Gelmek istediğinde onu engellemek imkansızdır.

Semptomları “Onu ne yapayım, bunu kim yapacak, amaan, kokuyorum, canım sıkılıyor…” gibi düşüncelerin zihnimizi meşgul etmesiyle başlar, “Bir boka yaramıyormuşum” lafına kadar gider. Cinsel organlar ve ses tellerindeki uyuşukluk da önemli belirtilerdendir.

Sıkıntı halinde kesinlikle yapılmaması/oynanmaması gereken şey ise bir futbol menejerlik oyunudur.

Felakete sürüklenmek için bire bir.

Neyse,

benimki geçti.

Hikayeyi 4 bölüme ayırdım. Bu benim hikayeleri 4 bölüme ayırarak anlatma özelliğim.

Bölüm bir:

KAFADA ÇOK DÜŞÜNCE OLMASI VE BİR TAKIM İMKANSIZLIKLAR

   O gün gerçekten kafamda çok şey vardı. Kafada çok şey olan insanlar için hayat, kafada az şey olan insanlara nazaran daha zor geçiyor. Bu bir gerçek. 20 yaşında odaklanmam gereken başka daha basit şeyler varken, ben odaklanmamam gereken saçma sapan şeylere odaklanıyorum. Ayrıntılara girmicem, akşam için 40 kişiye SÜPER bi parti hazırlamalıydım ve öncesinde bana verilen biri sınavla geçen 2 gün vardı. Sanki her boku süper yapıyormuşum gibi bu parti de süper olsun fikri kafamın bir yerindeydi. Bir yandan da hazırlığı ocakta atlayıp askerliği aradan çıkarmanın güzel olabileceğini ama kısa dönem olmayışı sorununu düşünüyordum. Askere gitmeyi migrosa gitmek gibi bir şey sanıyorum. Yani demek istediğim şey o gün kafamın dağınık olması. İşte bu düşüncülerle bindiğim minibüste cüzdanı aralayıp paramın olmayışını görmüş olmam, tabii ki şaşırılmaması gereken doğal bir sürecin sonucu. Ve bu da bizi ikinci bölüme getiriyor:

2. BÖLÜM

 Aslında param var. Param her an çekmeye alışkın olduğum banka hesabımda. Cüzdanımda naktimin olup olmaması son zamanlarda dikkat ettiğim bir özellik değil. Kaldı ki minibüs samimi olduğum bir ulaşım aracı da değil. Oturuyorum, cüzdanım elimde ve içi boş. Şimdi neler olabileceğini düşünüyorum. Şoföre ‘param yok ağbi’ diyebilirim ki yanlış değil yok yani. Yoksa yoktur. Söylesem anlayışla karşılayabilir. Ama yıllardır Batuhanla Avrupa’da yürüttüğümüz araştırmalar sonucunda sessiz kalıp beklemenin toplu taşımalarda büyük bir avantaj sağladığını şaşkınlıkla farkettik. Ben de beklemeye koyuluyorum ve adam da bir şey söylemiyor. Artık tamamen beni unuttuğunu düşünüyorum. 5-10 dakka sonra ineceğim yerde kapı açılıyor ve minibüsü terk ediyorum. İndiğimde elim cebime gidiyor ve cüzdanımın olmadığını, minibüsün koltuğuna koyduğumu hatırlıyorum. Bu da bizi 3. bölüme getiriyor:

  KOBRA TAKİBİ

 ”Hassiktirhassiktirhassiktir…” nidalarıyla diğer ceplerimi de kontrol ediyorum ama olmadığına eminim. Minibüs hızla uzaklaşırken arkadan gelen başka bi minibüse el ediyorum. O gün kafamda olan her şey yerini hasiktire bıraktı. Diğer minibüs durunca atlıyorum. Hemen şoföre abi cüzdan gitti öndeki araca yetişelim diyorum. İnanılmaz bir replik. Minibüsün diğer sıkılan yolcuları için büyük bir kovalamaca başlıyor. Cüzdan ya da benim dramım siklerinde değil, teyzeler ve amcalar çıldırmış bir halde bu kobra takibinin nereye varacağını merak ediyorlar. Kırmızı ışıkta 1 buçuk dakika kaybediyoruz. Kovalamaca devam ediyor. Yaşlı bir kadın ”müsait bir yerde” diyor. Kadına biraz ters bakıyorum ama o bunu farketmeden iniyor. Şoför para yoksa içinde verirler biliyo musun diyor.  Bu moral verici cümle için şoföre bir alkış diyorum. Derken diğer minibüsü yakalıyoruz. İnerken şoför bana dönüp ”umarım aradığını bulursun” demeyi ihmal etmiyor. Ve bu da bizi 4. aşamaya getiriyor:

 HANGİMİZ MASUMUZ?

İlk bindiğim minibüse indikten 10 durak sonra tekrar binmiş olmama kimse şaşırmıyor ya da burası İstanbul falan diye düşünüyorlar herhalde. Cüzdanı düşürdüm de verdiler mi size diye soruyorum hemen şoföre. Vermediler cüzdan müzdan diyor. Oturduğum yerde ise başka bir adam oturuyor. Koltuğun altına falan bakıyorum yok. Adam ben görmedim diyor. Bir süre daha bekliyorum. Sonra yerimde oturan adam iniyor. O adamla birlikte ben de iniyorum. Adamı yakalıyorum. İşte burası çok değişik. Adamla birlikte in bi yokla diye düşünüyordum minibüste ama gerçekten yapacağımı tahmin etmiyordum. Kendisi yakalayıp sorduğum şeyi aktarıyorum: ”Herkesin için sormak istemedim, çaldınız da demek istemiyorum ama Bİ CEPLERİNİZİ YOKLASANIZ?”. Hayır adam sinirlense sen bana hırsız mı diyosun dese anlıycam masum. Ama ceplerini yoklaması durumu daha da garipleştiriyor. Yok mok diyor heycanla yoklayıp. Sonra da otobüsümü kaçırıcam diyip hızlı hızlı gidiyor.

Samet aldı beni metronun ordan ve durumla ilgili bir kaç espri yaptık. Aynı günün gecesinde ise cüzdanı çalınan biri için laptopla Tarlabaşında dolaşmamızın hiç bi açıklaması olmadığına değindi.

Çok, ama çok uzun zaman önceydi. Dedeler seyyar iken, nineler tellal idi. Devletin en büyük geçim kaynağı, sudan gelen havyar idi. Halhallar ayak bileklerinde, bronşlar boyunlarda; emekleyen bebek halıda, halay çeken çocuk koridorda idi.

Kanepede oturup bacaklarımı kaldırmış, belimi büküp ayak parmaklarıma değmeye çalışıyordum. Vücudu fiziksel açıdan zorlamak o günlerde zinde kalmak için bir zaruriyetti. Tam ayak bileğime uzanacakken kapı çaldı. Kalkmaya meyledemedim. İçime bir his doğdu, adını söyleyemedim.

Yoksa o sen miydin, eey, tatlıların tatlısı, gönlümün sultanı! Haydi gel içeri de şerbetinle boya beni. Çaya banıp ıslat ellerimi. Yapraklara sar gözümü, gözlemeye sar pipilerimi. Ey, yar duy sesimi. Kapıyı açıyorum, kapa gözlerini.

“Beyefendi, size posta geldi”

Ah, postacı. Umarım bana cennetlik yardan bir haber, dünyanın dört bir yanındaki kuş cıvıltılarından bir demet getirmişsindir. Söyle bakalım postacı, ne var o güzide duran çantanda?

“Dünyanın herhangi bir köşesindeki kuş cıvıltısından bihaberim beyefendi. Ama yeminim olsun size, paket yolladılar isminize. Eğer şimdi, hemen, gözlerinizin önünde koliyi açmamı isterseniz, üzgünüm. Çok üzgünüm ki benim çantamda kesici, delici alete yer yok; kağıt var, laptop var. Açın bakın isterseniz. Veya banda koyayım, oradan geçsin. Size ayıp olmazsa ben de geçeyim o cihazdan ve söz size, çıkaracağım kemerimi. “

Oh, yüce Prometheus’un omuz kılları aşkına! Yahu, sen adam… Sen ne biçim sapık, sapkın, liboş bir zihniyetsin ki kemerinin tokasını resmi işlere karıştırıyorsun. Sen kimsin ne adam! Zihniyetin kim senin, onu söylesene!

“Zihniyetim, yüce Mançurya dağları eteklerinde müvetazi kulübesinde oturan, yeniyetme bir bilgindir, sör. Gününün büyük bir kısmında dağ evinin balkonunda çay içip okey oynayarak iç geçirir ve gaddar dünyamız hakkında tezler yazar. Boş zamanlarında ise köy köy dolaşıp, New Age eğitmenliği ve sınıf öğretmenliği yapar. Ayrıca YGS Matematik özel dersi verir.”

Konuçiva, seni yüce irfanlı fazilet. Seni ve güvender zihniyetini eteklerime kadar eğilip selamlıyorum. Sonra mutfağa gideceğim, yapacak işlerim var.

“Sizin için mahsuru yoksa efendim, eğilip selamlaşmak için benim eteklerimi de kullanabiliriz. Ama önce şu koliyi alın, çünkü yeni görevler için yola koyulmam gerekiyor.”

‘Buyur canım, kemerini çıkar, X-ray’den geç ve içeri gir’ dememi beklemiyordun herhalde, oh, tanrı aşkına, seni ahmak, işbilmez adam. Şimdi sana gösterirdim gününü ama benim mutfakta önemli işlerim var, seninse yeni maceralara atılman gerekiyor. O zaman git postacı! Derhal çık, git apartmanımdan. Yoksa polis çağırırım.

“Hey, heey. Sakin ol genç adam. Biz senin gibileri çok gördük bir kere. Bir keresinde yolda geçerken görmüştük, bir kez imza gününde, bir sefer de bizim okula söyleşiye gelmiştin. Hatırlamıyor musun?”

Ah, hiç hatırlamaz olur muyum o günleri şekerim. Paketi bırak da git haydi.

“Tamam canım, araşırız.”

Öptüm.

Hem de alnından öptüm postacıyı.
Sonra elimi kolisine götürdüm.
Ne varsa içinde, dışarı döktüm:
Televizyonda görünce
15 dakika içinde
sipariş

verdiğim
çelik tencere setini.
Ve düşündüm:

15 dakika içinde ölebilen on binlerce insanı
Sonra 15 dakikada İngilizce öğrenmeyi…
ON BEŞ DAKİYKA. Yazıyla On BEŞ Dk.
Okununca -i ve -ka arasındaki boşluğu -y ve -ğ amansızca
işgal edercesine.
Tam bir on beş dakiğka.

Başlığın azcık ajitasyon, biraz abartı, az da siyaset barındırdığını biliyorum. Ama bu yazıyı ülkenin geçmişinden, şimdisinden, siyasetinden, karakterinden, dininden, kültüründen, iktidarından, muhalefetinden, baskısından, şiddetinden, rejiminden, teröründen, adaletinden, gencinden, yaşlısından, kahvesinden, çayından bihaber biri olarak ele alıyor ve size bugün tutuklanan birkaç kişinin ismini veriyorum. Sakın yanlış anlamayın, terör propagandası yapmıyorum. Aman, aman.

Evrim Kepenek (Van – DİHA)

Sevinç Tuncelli (İzmir – DİHA)

Dilek Demirel (İzmir – DİHA)

Kenan Kırkaya (Ankara - DİHA)

Fatma Koçak (İstanbul – DİHA Haber Müdürü)

Zuhal Tekiner (İstanbul – DİHA İmtiyaz Sahibi)

Sadık Topaloğlu (Şanlıurfa – DİHA)

Mazlum Özdemir (Diyarbakır – DİHA)

Arzu Demir (İstanbul – Etkin Haber Ajansı ETHA)

Çağdaş Ulus (Vatan Gazetesi Muhabiri)

Zeynep Kuray (BirGün Gazetesi Muhabiri)

Ömer Çelik (BirGün Gazetesi Muhabiri)

Mustafa Özer (AFP Foto Muhabiri)

Nahide Ermiş (Özgür Halk ve Demokratik Modernite Dergisi’nin yayın kurulu üyesi)

İsmail Yıldız (İstanbul)

Semiha Alankuş

Çağdaş Kaplan

Ziya Çiçek (Özgür Gündem Gazetesi İmtiyaz Sahibi)

Nuri Fırat (İstanbul)

Demin dediğim gibi, bir fikir falan savunmuyorum. Bu insanları da tanımıyorum, okumuyorum (Zaten muhabir lan, nasıl takip edeyim). Sadece çok basit ve sığ bir şekilde bu adamlar neden tutuklanmış olabilir diye akıl yürütmek istiyorum. Neyse, başlayayım.

Haber ajansı tutuklamak ne demek ya? Haber ajansı diyorum: HABER, AJANS. Yani, yurt ve dünya olaylarını toplayıp yayımlayan kurul. Haber yapıyorlar dayıcım.

Tutuklanma sebepleri ne? Teröre yardım ve yataklık.

Mayın döşeyen muhabirler mi?

Neden olmasın. Pekala, o eşşek boyutunda teleskopik lenslerin içine yerleştir istediğin tüfeği.

Hem James Bond’da az mı gördük mermili kalemleri.

Bu bir varsayım olarak kenarda dursun.

Hadi diyelim, bu adamlar teröre fiilen değil de madden destek veriyorlar.

Bir muhabirin maaşı ortalama kaç liradır?

1000 alıyorlar mı? Hadi, Doğan’da çalışsın, beş yıllık olsun.

2000 lira?

Sadece ev kirasını yollasa ne kaynak oluşur canım PKK’ya.

Bu arada sırf paraya bakarsak, Anadolu Ajansı’nda aylığı 15.000′in altına düşmeyen muhabir amcaları naparız?

Bu da ikinci bir varsayım ve soru işareti olarak raflardaki yerini alsın.

Diyelim ki, bu adamlar PKK’ya fiilen ve madden destek yapmıyor, sorun başka, sorun derin, sorun acayip.

Manen yapmış olabilirler mi?

Mesela, haber çarpıtarak?

Olabilir, operasyonlarda ölen Kürt sayısını yanlış vermişlerdir.

Kürtleri ön plana çıkaran haberler yapmışlardır.

“Teröristler süper vallaha, masum insan öldürmek harika!” demişlerdir.
“Türkler bizi öldürüyor!” mu demişlerdir?

Desinler de Haber Ajansı yani, isteyen gazete istediği haberi alır.
Hem yanlı yayından dolayı hapse giriliyorsa… Ohooo yani.

Bu yüzden boş durmamışlar, gazete, dergi imtiyaz sahiplerini de toplamışlar.

Hepsi güzel, hepsi iyi de; şimdi teröre verilen destek, maddi ve fiili olmayıp (eğer bu davada değilse, bilmiyorum) işin içine gazeteler, dergiler, ajanslar, partiler; yani düşünceyi aktarma araçları girdiğinde, onlara açılan davalar biraz siyasi olmaz mı?

Yoksa alın içeri, kim PKK’ya gönülden destek veriyorsa. Böyle bir planınız varsa, başta dağa çocuklarını gönderen ailelerin ifadeleri gerekmez mi size?

Benim küçük, salak görüşüm; terörü sona erdirmek için nasıl ki bütün Diyarbakır’a, Hakkari’ye, Şırnak’a “Bunlar teröre destek veriyor” diye set çekip açık hava cezaevi inşaa edemiyorsak; o insanların yaşayışlarını, haberlerini, görüşlerini aktaran organları temizleyerek de sonuca varamayız. Elbette burdaki sonuç masum insanların ölmesini engellemek ve terörü bitirmekse.

Tamam hadi dersiniz, devlet kendini bir şekilde koruyor diye. Kabul ederim.

Ama sanki biraz günümüzün getirdiği demokratik anlayışın dışında koruyor gibi. Hani acayip, süper, muhteşem, ileri demokrasiyiz ya ondan dedim. Bu arada kim neyi neyden koruyor, onu bilmiyorum. Anlamıyorum.

Aslında, gerek maddi durumumun yerinde olmasından, gerekse yaşadığım çevreden, okuduğum okuldan, saflığımdan, sicilimin temizliğinden; kendimi güzel, güvenli bir yerde yaşıyormuş gibi hissediyorum. Ancak bu akşamki protestolardan yola çıkıp gündemi biraz takip edince, hele basından basınla ilgili olanları; tutuklanan gazetecileri, daha basılmadan toplatılan kitapları, dava açılan kitap çevirilerini (çeviri, çeviri!), yasaklanan siteleri(porno olsun, olmasın), davalanan ve kapatılan blogları, hele hele hele bu okuma listesi yüzünden ifadesi alınan çocukları; bana ulaşma ihtimalleriyle birlikte kaybolan sesleri düşünüyorum. Tedirgin oluyorum.

Bir de şu günü en önemli gününüzmüş gibi algılayıp hayatınızın merkezine koyuyorsunuz ve doğum gününüze gelmeyene çemkiriyorsunuz ya!
Allah belanızı versin sizin.

Neyse, diyeceğim şudur ki, bir gün dünyayı robotlar ele geçirseydi herkes birbirine otomatik olarak yılbaşı hediyesi alırdı. Her davete de otomatik olarak gidilirdi.
Herkes de çok mutlu olurdu. Taa ki paslanılana kadar.

Saçma salak konuştum. Ama dünyayı robotlar değil de bloglar ele geçirseydi inanın bana her şey çok farklı olurdu.

Bir kere bir blogun doğum gününü istediğiniz kadar unutabilirsiniz ama o size küsmez.

Küsmeye programlanmış robotlar ve insanlar böyle değildir. Bloglar müthiştir. Hepiniz blog sahibi olun, inanılmaz bir şey.

Lafın kısası, 13.12.2011 bizim bloğun 3. doğum günü. Tarihin kısası 13.12.11. Bu tarihte evlenen var mı hiç aranızda?

Yok, değil mi? Siz ancak 11.11.11 gibi düz, mantıksız, salak tarihlerde evlenirsiniz. Bu kadarsınız işte.

13.12.11′de doğan vardır ama kesin. İleride bu doğum tarihli bir çocuğu evlat edinmek istiyorum. Bu tarihte doğanlar acayip beklenti dolu, umut vaad eden çocuklar olacaklar. Onlara çok özeniyorum. 13, 12, 11, 10, 9… Bak, gidiyor böyle. Beklentiyi yakaladınız değil mi? Yakaladınız tabii.

Sonra da maç bitti

Yüce Aragones’in Asası
Sinpaşlı Mourinho’nun Kasası aşkına
Sayın Erman Hocam,
Sevgili futbol tanrıları nerede?

Bugün Ege’yle futbolun beşiği Plastasyoncudaydık. Adam gibi dedim:
Şu oyunu adam gibi oynayalım.
Sen bir takım seç,
Ben de başka bir takım seçeyim.
Birbirimize salak salak goller atıp duralım.
Sonra birimiz mutlu ayrılsın, birimiz huzursuz.

<Bir Soru Bir Cevap>
Aynı playstation kafeye giren iki taraf da oradan hüzünle nasıl ayrılabilir?
Eğer aynı takımı seçip de bilgisayara karşı oynarlarsa.

</Bir Soru Bir Cevap> 

Playstation’da bilgisayara karşı oynamak çok tehlikeli bir iştir, kalkışmayın.

Hem, oynayanlar bilir; PES iki kişiyle, bir kişiyle oynandığından daha zor bir oyundur.

Bunu anlayanlar şunu da bilsinler ki, biz Ege’yle futbolda hiçbir zaman tam bir takım olamadık.

Ve Eski bir Çin Atasözü de der ki: ” 队没有进球不能”

Meali, “Tam takım olamayan takım gol atamaz, gol yer “dir.

Sana şükürler olsun rabbim ki atalarımızın sözünü boşa çıkarmadık.

Bu arada aklınızda bulunsun, eğer ileride bir gün lafı bu kadar çok ve aptalca uzatan kişilerle karşılaşırsanız bilin ki o kişilerin örtbas etmek istediği bazı şeyler vardır.

Kesin vardır yani.

Neyse ben direk konuya geçmeden önce size bazı maç skorarı vereceğim:

Napoli 0 – Zenit 2

Napoli 0 – Zenit 3

Trabzonspor 0 – Cezayir 4

Fenerbahçe 0 – Ukrayna 2

Valencia 0 – Siena 0 

Valencia 0 – Siena 1

Atletico Madrid 0 – Beşiktaş 3

Atletico Madrid 0 – Beşiktaş 5

Skorlara göz gezdirdiğimizde bol sıfırlı Türk Liraları dikkat çekiyor.

Hmm… Demek ki birileri gol orucuna girmiş.

Girmekle kalmamış, iftarı açacak bir zeytin tanesi kadar da gol atamamış.

Olmayınca olmuyor diye bir söz vardır. Bir de “Gol Atamayan Pehlivan Yediği Gole Doymazmış” derler.

Üç buçuk saat boyunca art arda sonsuz sayıda maç yapıp bir tane gol atamadık.

60 x 3.5 = 210 dakika boyunca yarı sahamıza kapanıp oyunu kendi alanımızda kabul ettik.

Fakat futbol tanrıları yanımızda olmadığından bir türlü ilk golü bulamadık.

Aslında olayı bu kadar yüzeysel geçmeyip maçları tek tek analiz etmem gerekiyor. Çünkü size sanki hakkını vererek oynadığımız maç yokmuş gibi bir izlenimi verdim.

Var tabii. Mesela Siena – Valencia maçı.

Dakika 36, rakip 10 kişi.

Dakikalar ilerler, biz rakipten daha bir 10 kişi.

Sonra maç biter.

Hazır elim değmişken bir de A.Madrid – Beşiktaş maçını aktarayım.

Dakika 1, Ege’nin yakarışı; ” Artık nolur gol atalım, 5-1 olsun ama gol atalım, lütfen. Allahım gol atalım”

Dakika 90, skoru 5-0′a kadar getirişimiz ama gerisinin kısmet olmayışı.

Bu kadar futbol yorumu yeter.

Daha verimsiz geçirebileceğimiz bir üç buçuk saat olursa açar blogu okuruz diye buraya not düşmek istedim.  Hem de gecenin durgun geçen bir ilk yarısında.

Gözüme uyku girmeyecek ulan, üç buçuk saat diyorum size. ÜÇ BUÇUK SAAT!

LALALA-LA-LA-LALA